For Turkish Deviants

ENGEL(SİZ) YAŞAM İÇİN FOTOĞRAFLAR
BASIN BÜLTENİ


Fotoğraf… Yaşamdan daha gerçektir… Aksini kim iddia edebilir ki…
Ve insan ancak, gerçeğin ne kadarına katlanabilirse o kadarını yaşar…

Engel… Engel(siz)…
Siz… Her gün, sokağa çıktığınızda kaç tane engelli ile karşılaşıyorsunuz? Karşılaştığınızda ne düşünüyorsunuz? Bir şey düşünüyor musunuz? Türkiye nüfusunun yüzde kaçı engelli biliyor musunuz? Peki onların nasıl yaşa(yama)dıklarını?

Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı'nın yaptırdığı araştırmaya göre; "Özürlü olan nüfusun toplam nüfus içindeki oranı %12.29'dur. Buna göre ülkemizde 8.431.937 kişi özürlü olarak yaşamlarını sürdürmektedir. Ortopedik, görme, işitme, dil ve konuşma ile zihinsel özürlülerin oranı %2.58 iken (yaklaşık 1.8 milyon) süreğen hastalığı olanların oranı ise % 9.70'dir (Yaklaşık 6.6 milyon)." Nüfusun %12.29'unu oluşturan bu insanlar, ülkemizin işsizlik, eşitsiz gelir dağılımı, beslenme ve barınma yetersizliği, töre cinayetleri, çocuk istismarı, vb. sorunlarından, engeli olmayan insanlara göre kat kat daha fazla etkilenmekteler. Ülkemizin engellilere uygun olmayan mimarlık ve ulaşım altyapısı bu kişilerin evlerinden çıkmalarını ve toplumun diğer bireyleri gibi yaşamlarını sürdürmelerini engellemektedir.

Fotoğraf Sanatçısı Erdal Kınacı ve Engelsiz Yaşam Derneği, engellilerin Türkiye'deki sorunlarına dikkat çekmek, engel ve engellilik kavramlarını gündeme getirerek toplum ve kamuoyunda bilinç yaratmak amacıyla Engel(siz) Yaşam için Fotoğraflar projesini gerçekleştirdiler.

Proje, foto roportaj şeklinde hazırlanmıştır. Projenin emekçisi Erdal Kınacı ile birlikte bu fotoğrafların ortaya çıkabilmesi için en az 300 engelli ile çalıştık. Büyük çoğunluğu haklı sebeplerle görüntülenmek istemedi. Projenin amacını ve olası yararlarını anlatabildiklerimizden modellik yapmalarını istedik. Kabul edenler, yaşadıkları mekânda mevcut ışık ve yaşam şartları değiştirilmeden fotoğraflandı.
Projenin amacına ulaşabilmesi için özellikle rahatsız edici olması istendi. Fotoğraflara bakanların, "alip duvarıma asmalıyım" yerine "ne yapabilirim" şeklinde düşünmeleri arzulandı…

Bir yıl kadar süren çekimler esnasında olağanüstü olaylarla karşılaştık. Öğretmeyi amaçlarken öğrendik, bakışımız-görüşümüz değişti. Birçok dostluk kurduk sevdik-sevildik. Fotoğrafları çeşitli medyalarda paylaştığımızda yoğun tartışmalar çıktı. Hastaları gizlice fotoğraflamaktan tutun, vatan hainliğine kadar uzanan yoğun eleştiriler aldık. Tartışmalar hala sürerken, proje kapsamında çekilen fotoğraflardan biri National Geographic dergisinin 2006 yılında açmış olduğu yarışmada dünya birinciliği kazandı. Proje sürerken, fotoğrafların neden olduğu duyarlı yaklaşımlar, yardımlar, engelsiz yaşama dair atılan adımlar ve uluslararası bir başarı ödülü kazanmak, doğru yolda olduğumuz konusunda bizi sevindirdi ve yüreklendirdi.
Fotoğraf, engellileri engellerinden kurtarmaz, onlara iş bulamaz, daha iyi bir gelir ve daha iyi bir yaşam sağlayamaz, toplumda engellileri reddeden ve yok sayan zihniyetleri yok edemez, bir anda tüm sorunları çözemez ve engelsiz bir dünya yaratamaz. Ama fotoğraf, arzuladığımız tüm bu sonuçları gerçekleştirebilecek, engelsiz bir yaşam yaratabilecek kişi, kurum ve kuruluşları, olayları tetikleyebilir.
Biz sadece göstermek istedik. Engel var. Engelliler var. Görmüyorsanız görün, duymuyorsanız duyun istedik. Engelliler bu toplumda ötekileşen bir kategori değil, her birey gibiler, her birey gibi engelli kimliklerinin dışında kimliklere sahipler.

Onlar doktorlar, öğretmenler, işçiler…
Onlar çocuklar, anneler, babalar, kadınlar, erkekler…
Onlar severler, nefret ederler, üzülürler, sevinirler…
Biz diyoruz ki, engel bedende ya da zihinde değil. Engel, düşüncelerde, duygularda ve yüreklerde. Biz size ENGEL'i göstermek istiyoruz, ENGELSİZ bir yaşam için…

Yazı: Şule Tüzül




For English Deviants



You are looking at a series of photographs Sule Tuzul and I shot together to be exhibited at Ankara Modern Arts Centre between 5 - 14 January 2007. The exhibition has received much appreciated assistance from Mr Mehmet Asik and from LCW, our sponsor.

The project, in “ photo-interview ” mode, intends to draw attention to the problems of the disabled (10 % of Turkey population) to raise awareness and to contribute to overcoming disability.

From 5 to 14 January, eighty photographs created at different times, locations and with different models had been shown on exhibition in Ankara. For the project, we contacted at least 300 disabled persons, the majority of whom were - understandably - reluctant to be displayed. We asked those who were receptive to the objectives and usefulness of the project to be our models. Those who accepted were photographed at their homes, without any interference with either the venue or the lighting conditions.

The disturbing element in the photos was intentional. The reaction we strived to obtain from the lookers was not “I want this on my wall” but “Is there anything I can do?”

Extraordinary things happened to us during the year we prepared our exhibition. We, who had set out to teach others something, learned from the process; our initial approach and vision changed. We found friendship and made acquaintances. The photographs, which we shared with others on different media, gave rise to intense discussion and reactions. We were sometimes accused of photographing patients without permission and even of betraying the fatherland. In this context, when one of the project photographs won international acclaim, we were delighted.

This photograph is the last of a series of eighty. You have already seen on DA pages and some of them are at the bottom of these heading.

Special thanks to all patricipants for our exhibition in Ankara; the exhibition will move onto Istanbul as soon as possibel.

Our heartfelt thanks to all those who worked with us and, last but not least, to our models!




For French Deviants



Vous êtes en train de visionner une série de photos prises par Sule Tuzul et moi-même, qui seront présentées au public du 5 au 14 janvier 2007 au Centre d’Arts Modernes d’Ankara. Nous remercions M. Mehmet Asik et le LCW, pour leur soutien à notre projet.

Ce projet, réalisé comme un photo-interview, a pour objectif d’attirer l’attention du public sur les problèmes des handicapés (qui constituent 10% de la population), de provoquer une prise de conscience et de contribuer à surmonter le handicap. Du 5 au 14 janvier, quatre-vingt photos prises dans des lieux et à des moments différents avec des modèles divers seront exposées au public.

Pour réaliser ce projet, nous avons contacté au moins 300 personnes handicapées, dont la majorité était plutôt réticentes à se faire photographier, ce qui est compréhensible. Nous avons demandé à ceux qui étaient réceptifs à nos objectifs et qui appréciaient l’utilité du projet de poser pour nous. Ceux qui ont accepté ont été photographié chez eux, sans modification du décor ou de la lumière.

L’aspect « dérangeant » de ces photos est intentionnel ; nous avons essayé d’orienter le public à se poser la question : « Que puis-je faire ? » et non pas « est-ce que je veux cette photo sur mon mur ?».

Nous avons fait des rencontres extraordinaires tout au long de cette année de pré-paration : nous nous sommes lancés dans ce projet pour apprendre aux autres et mais nous avons fini par apprendre nous mêmes; notre approche et vision ont changé. Nous avons fait des amis. Les photos que nous avons partagées avec d’autres photographes dans différents médias ont suscitées des réactions fortes, intenses. On nous a parfois accusé d’avoir illicitement obtenus des photos des malades ou même d’avoir trahi la patrie. Dans ce contexte, le fait qu’une de nos photos a été internationalement reconnue, nous a rendu très heureux.

Nous voudrions remercier tous ceux qui ont collaboré à notre projet, et plus particulièrement, à nos modèles.